• 
  
• వసంత లక్ష్మి..
• 
  
• చెరుకు గడల తీపిని...వేప పూవులోని చేదును..
  మామిడి..పులుపు...సమపాళ్ళలో మిళితం చేసుకున్న
  ఉగాది పచ్చడిని అందిస్తూ....వసంత లక్ష్మి..
  
  మింటిలోని రంగుల హరివిల్లు నేల చేరిందా..
  అన్నట్టు ...సీతాకోకచిలుకల జోరు..
  వికసిత కుసుమాలపై దండయాత్ర చస్తూ..
  
  నల్ల బంగారం రంగు తనదైనదని..ఒకటేసిగ్గు..అయినా..
  మధురమైన గాత్రంతో...మత్త కోకిల....
  కుహు...కుహు..రావాల మైమరపింప జేస్తుంది...
  
  పంచాంగం చెపుతూ పంతులుగారు..దేవాలయం అరుగుమీద ...
  ఆసక్తిగా వింటూ...ఎవరికీ వారు..ఈ జయనామ సంవత్సరమయినా..
  జయాలను కలుగజేయాలి...స్వామి..అనుకుంటూ..
  
  చైత్రమాసపు సోయగం ప్రతి సంవత్సరం
  కొత్త హంగులే కాదు..కొత్త ఆశలు చిగురింప జేస్తూ...
  ఆమని తలపుల తలుపులను తడుతూ ఉంటుంది...!!

• జై హింద్....!!
• 
  
• అమర వీరుల త్యాగ ఫలాన్ని
  అమృతతుల్యంగా అందుకుని
  అపరిమితమైన సేవా తత్పరతతో..
  అకుంటిత దీక్షతో...కదనరంగంలో..
  కాలు మోపిన శత్రువులను గడగడ లాడిస్తూ...
  మాతృ దేశ రక్షణ గావిస్తున్న సైనికులారా...
  వందనాలు...ఎన్ని చెప్పనా..తక్కువే..మీకు..
  
  మేము మీకు తోడు అంటూ వెన్నంటి ఉండే వనితలు..
  కాకి బట్టల్లో కలికితనానికి కరుకుతనం జతజేసి..
  ఝాన్సీ...రుద్రమల వారసులమనిపిస్తున్నారు..
  
  భారత మాత పైట చాటున భావి భారతం...
  బంగారు మయం కావాలంటే...ఇదే స్పూర్తి తో..
  యువత ఎల్లప్పుడూ ముందంజ వేస్తూ...
  అక్రమాల నరికట్టి ...అన్యాలని తెగ నరికి ..
  జైజవాన్ నినాదాల శోభిల్లాలి...జైహింద్ అంటూ సెల్యూట్ చేస్తూ..!!

మా ఊరు...

వెసవి సెలవులు ఎప్పుడు వస్తాయా...ఎప్పుడు మాఊరు (అంటే అమ్మమ్మగారి ఊరు) ఎప్పుడు వెళదామా..అని ఉండేది...మాంఇడి తోటలు..చింతతోటలు...ఎంత ఎండలోనైనా...చల్లని నీడనిచ్చే ఆ చెట్లకింద...అదుపు లేని ఆటలు... మరువలేని మధురానుభూతలు..మరి....

మా ఊరు "నిర్మల్" అదిలాబాద్ జిల్లా లోనిది...నిర్మల్ బొమ్మలు ప్రపంచ ప్రసిద్ది...మీకు తెలిసే ఉంటుంది కదూ నేస్తాలు....చెక్కతో చేసె ఈ బొమ్మలు...ఎంతో అందంగా ఉంటయి....బొమ్మల ఆదరణ లభించింది కానీ....అవి చేసే వారి కుటుంబాలవారికి సరీయిన వసతులు లేఖ ఈ మద్య కాలంలో...వారూ..తమ వృత్తికి దూరం అవుతున్నారు...ప్రభుత్వం కల్పించుకొని...ఇల చేతి వృత్తుల వారికి సరి అయిన సదుపాయాలి కలిగిస్తే..ఇంకా ఎన్నో అద్భుతాలు సృష్టిస్తారు మరి....

సరస్వతీ దేవి కొలువై ఉన్న "బాసర" మా ఊరికి దగ్గేరె....చల్లని గోదావరి ఆ ఊరికంతటికీ మంచినీటినిస్తుంది...

అమ్మ అద్భుతమే..అమ్మ !!

అమ్మ కడుపులో జీవం పోసుకున్న క్షణం నాకు తెలియదు కానీ...
అమ్మనవుతున్నానన్న నిజం తెలిసిన క్షణం ...
అనిర్వచనీయమైన అనుభూతుల సమాగమనమే..నాలో...

అమ్మ ఆలింగానాల నులి వెచ్చని స్పర్శని ఎదగదిలో దాచుకొని..
నా పొత్తిళ్ళ చేరిన పాపాయికి అందించా...బద్రంగా....
అమ్మ వేలు పట్టుకొని నేర్చుకున్న నడకలను  అనుసరిస్తూ...
తప్పతడుగులను  తడబడ కుండా...నేర్పించా...నా చిట్టితల్లికి..

జీవిత పయనంలో ఎదురు గాలులకు ...వడ దెబ్బ తగలకుండా..
గమ్యం చేర్చాలనే తాపత్రయంతో ..పైటచెంగు చాటు చేసా...
అమ్మాయిని అబలగా చూసే లోకంలో ...ఆత్మస్థైర్యం నింపుతూ..

పది నెలలు మోసి ...పురిటి బల్లపై పంటి బిగువున బాధను భందిస్తూ
పెదవంచున చిరునవ్వు నింపుకున్న నా బంగారు తల్లిని చూస్తూ..
నా కడుపున జడి ఉండలు చుట్టుకుపోతుంటే...ముక్కోటి దేవతలకు మొక్కుకున్నా..
అమ్మమ్మని చేసిన మనవడిని ముద్దులతో ముంచేస్తూ...
అమ్మ...!!సృష్టిలో నిర్వచనం లేని అద్భుతం...అమ్మ...!! అనుకున్నా..!!

నీ కనుకొలుకులనుండి
రాలిన కోపాగ్ని శిఖలను
గుప్పిట పట్టుకు దాచాలనే
నా ప్రయత్నం....
విఫలమైనదే...సఖీ!

విప్పని పెదవుల
మాటలకు దూరమయిన
నీ మౌన భాషను
గ్రహించుటలో పొరపాటు
జరిగినదే...చెలీ!

నిట్టూర్పు తో విసిరిన
వాలుజడ కదలికలలోని
అలకలను....
కనుగొనలేకపోతినే సఖీ!

నీ విరహభూమిలో
నా మనసు వీరమరణము చెంది
అమరమైనదీ....
ఈ ప్రేమ కావ్యంలో.... 

అమ్మా నాన్నల ముద్దు బిడ్డనై ఆకు చాటు పిందెలాగా పెరిగాను.... అప్పుడనుకున్నాను అదే జీవితమని.... తాళి కట్టిన భర్త అజమాయిషిలో కాలం గడిపాను అప్పుడూ అనుకున్నాను అదే జీవితమని.... ఎదిగిన పిల్లల ఈసడింపులలో బ్రతుకు ఈడుస్తున్నాను ఇప్పుడనుకుంటున్నాను ఇదే జీవితమని.... కానీ.... నన్ను నేను ప్రశ్నించుకుంటున్నాను నేను నేనుగా ఎప్పుడు జీవించాననీ....?

కష్టాల కడలిలో
మునకలేస్తూ....
కావడి కొయ్యకు
చేరువౌతున్న వేళ
నీ కన్నుల నుండి జారిపడిన
అనురాగపు తుషారం
నన్ను కమ్మేసింది
ఆవేశపు అగ్నిలో
ఈ మంచు కౌగిలి
బిగి సడలనీయకు ప్రియా!
జన్మ జన్మలకూ
చేరువకావలనుకునే
స్నేహం మనది
మన ఈ ఙ్ఞాపకాల పుటలు
చరిత్రగా నిలిచి
ఆదర్శం కావాలి మరి...